Hoe ging jouw eerste autorijles? Ik was voortdurend bezig met nadenken over gas geven, remmen, schakelen, sturen, richting aangeven, binnenspiegel, buitenspiegel en ga zo maar door. En nu rijd ik zonder er bij na te denken duizenden kilometers per jaar.
Een groep wetenschappers heeft zich bezig gehouden met de vraag: “Wat is het doel van denken?”
De verrassende conclusie was:

“Het doel van denken is stoppen met denken.”

Wanneer we klaar zijn met denken kunnen we namelijk door op de automatische piloot.
Maar is dat ook zo?

Denken in een doos

De oorzaak van veel auto ongelukken is onoplettendheid.  Het autorijden is een routine geworden. We doen het zo makkelijk dat we gestopt zijn met nadenken en hebben als het ware een tunnelvisie gecreëerd.

Zo hebben we voor ons algemene denken een soort doos geschapen waar we vaak (onbewust) niet meer uitkomen. De doos wordt gevormd door grenzen, waarmee wij onszelf ongemerkt veel beperkingen opleggen.

De grootte van de doos

Over de grootte van onze doos hebben we geen idee. Wij menen dat we vrijheid van denken hebben, maar laten ons in werkelijkheid door grenzen enorm beperken.

In een aantal gevallen is dat prima. Waarschijnlijk ga je geen bank overvallen als je geld nodig hebt voor een nieuwe auto, je zou hiermee een juridische grens overschrijden en de vraag is of dat verstandig zou zijn. Het alternatief is er voor te sparen of geld te lenen.

Laat jij je beperken door andere grenzen?

Zou het wiel ooit uitgevonden zijn als onze voorvaderen zich hadden beperkt tot technologische grenzen?

Had Jim Hines zich op 14 oktober 1968 laten beperken door fysieke grenzen dan was hij nooit de eerste man onder de 10 seconden geweest op de 100 meter hardlopen.

Was Neil Armstrong ooit op de maan geweest als hij die kleine stap nooit had gezet?

En jij, weet je wel wat jij buiten die doos allemaal kan bereiken?

Is dat normaal?

Als we ’s middags  besluiten wat we ’s avonds gaan eten dan zijn er een aantal opties. We koken zelf, we halen iets, laten bezorgen of we gaan uit eten. Veel andere mogelijkheden zijn er niet.

In Nederland zal er waarschijnlijk niemand op het idee komen om langs de snelweg te kijken of daar een overreden dier ligt dat als avondeten kan dienen. In bepaalde landen zou dit de normaalste zaak van de wereld zijn.

Zo hebben we allemaal onze eigen normen (norm is afkomstig van het woord normaal), die er voor zorgen dat de randen van de doos stevig intact blijven.

In een restaurant bestel je een maaltijd en na het nuttigen hiervan betaal je daar voor.

Jouw geld breng je naar de bank (en je krijgt er niks voor terug) en de bank geeft het geld aan iemand anders (en krijgt daar veel geld voor terug).
Het is toch merkwaardig dat de meeste mensen dit kiezen terwijl er zo veel andere mogelijkheden zijn. 

Denk jij er wel eens echt over na of het wel fair is wat een bank doet met jouw geld?

Blijf jij bij de meerderheid?

97% van de mensen blijft zijn leven lang in de doos. Omdat het comfortabel voelt, omdat ze überhaupt niet weten dat er een doos is of omdat ze niet weten hoe er uit te komen.

De overgebleven 3% zijn vaak mensen waar de achtergebleven 97% naar opkijkt, voor werkt of soms onder zwicht.
Toegegeven, het is niet eenvoudig om uit de doos te breken, maar het is toch het proberen waard (als je dat wilt tenminste).

Blijf jij bij jouw oude gewoontes en doe jij wat de meerderheid doet, of durf jij wel over de lijn te stappen?

Met dank aan deze video